അമ്പിളിയെ നോക്കി അവളെയോർത്തു വെറുതെ ഉറങ്ങാതെ സ്വൊപ്നം കണ്ടു കിടന്ന കഴിഞ്ഞു പോയ എന്റെ രാവുകൾ... ഭൂമിയെ വെള്ളി പട്ടു പുതപ്പിച്ചു സുന്തരിയാക്കുന്നത് കണ്ടു നിൽക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ അസൂയയോടെ നോക്കി നില്ക്കുന്നത് എത്രയോ രാവുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു... നക്ഷത്രങ്ങളോടും അമ്പിളിയോടും ഞാൻ പറയും ''അവൾ നിങ്ങളെക്കാൾ സുന്ദരിയാണ്'' അപ്പോൾ എന്റെ സ്വോപ്നങ്ങളെല്ലാം ഒരിക്കലും വിടരാത്ത പൂമോട്ടുപോലെയെന്നു ഒര്മ്മപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് രാക്കിളികളുടെ പാട്ട്.... ഒരു ചെറു പരിഭവത്തോടെ ദൂരെ ഇരുട്ടിൽ അവയെ നോക്കി പിറുപിറുത്തു വീണ്ടും ഞാൻ സ്വോപ്നങ്ങളിൽ മുഴുകി കിടക്കും... നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ അവളുടെ മുഖം മിന്നി മായുന്നതുപോലെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.... ആദ്യമൊക്കെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നത് എന്റെ പ്രണയം അവളെ എങ്ങനെ അറിയിക്കും എന്നായിരുന്നു... കുറെ രാവുകൾ അങ്ങനെ കൊഴിഞ്ഞു വീണു.. പിന്നീടു ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.. അവളെ സ്നേഹിക്കാനും സ്വോന്തമാക്കാനും ഞാൻ അർഹാനല്ലാ എന്ന്.. അങ്ങനെയും കുറെ രാവുകൾ കഴിഞ്ഞു പോയി... പിന്നീടു ഞാൻ എന്റെ മനസിനെ കല്ലാക്കി പതിയെ അവളുടെ ഓർമകളിൽ നിന്ന് അകലാൻ ശ്രേമിച്ചു...
അതിനെനെനിക്ക് കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ലഹരികളോട് കൂട്ട് കൂടി... വീണ്ടും ഞാൻ എന്നെ മറന്നു ജീവിക്കുന്ന കാലം... ഒരിക്കൽ അവളുടെ ഓർമ്മകൾ എന്നിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വോപ്നങ്ങളുടെ കൊട്ടാരം പണിതുയർത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ആദ്യമായി എന്റെ പ്രണയം അവളെ അറിയിച്ചു.... ഒരു വലിയ ഭാരം ഇറക്കി വെച്ചതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി...
ഞാൻ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി ഒരു മനുഷ്യനായി... വിധി അപ്പോഴും എനിക്കെതിരായിരുന്നു... എന്നെ മനസിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടോ അവളുടെ ചിന്താഗതികൾ എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടോ അവൾ എന്നെ കീറി മുറിച്ചു...
ഞാൻ അപ്പോഴും അവളെ മനസിലാക്കി എന്റെ വേദനകൾ ഉള്ളില ഒതുക്കി എല്ലാം അവള്ക്കായ് മാത്രം എന്റെ മനസ് തുറന്നു.... അപ്പോഴും അവളുടെ വെറുപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഞാൻ അവള്ക്കായ് പറഞ്ഞതെല്ലാം അവൾ എന്നെ വീണ്ടും ഒരു പുഴുവിന് സമമാക്കാൻ കാരണമാക്കി.. അപ്പോഴും ഞാൻ കരുതി അവള്ക്കങ്ങനെ ചെയ്യാനാവില്ല എന്ന്... വേണ്ടും ഞാൻ കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചു... പിന്നീട് ഞാൻ അറിഞ്ഞു അവൾ എന്നെ എത്രത്തോളം വെറുക്കുന്നു എന്ന്... സ്നേഹം ചിലപ്പോഴൊക്കെ വെറുപ്പാകും എന്ന് ഞാൻ മനസിലാക്കി...
കഴിഞ്ഞുപോയ രാവുകളിൽ അവള്ക്കായി നിലാവിൽ ഞാൻ എഴുതിയ പ്രണയം പാതിരാ മഴയിൽ കൊചോളങ്ങളിൽ ഒഴുക്കിവിട്ട കടലാസു വഞ്ചി പോലെ ആരും കാണാതെ കുതിർന്നുപൊയി... ഇന്നും നിലാവുള്ള രാത്രികളിൽ ഞാനെന്റെ പ്രണയം കണ്ണീരിൽ ചാലിച്ച് മനസിലെഴുതും.. നിറനിലാവിൽ എന്നെങ്കിലും അവളതു കണ്ടാലോ... എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാലോ... ഞാൻ ഇപ്പോഴാണ് ചിന്തിക്കുന്നത് ഇതുപോലെ ആരും അറിയാതെ പോകുന്ന പ്രണയങ്ങൾ... മനസുകൾ.. എത്രയോ വേധനിചിട്ടുണ്ടാകും......
അതിനെനെനിക്ക് കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ലഹരികളോട് കൂട്ട് കൂടി... വീണ്ടും ഞാൻ എന്നെ മറന്നു ജീവിക്കുന്ന കാലം... ഒരിക്കൽ അവളുടെ ഓർമ്മകൾ എന്നിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വോപ്നങ്ങളുടെ കൊട്ടാരം പണിതുയർത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ആദ്യമായി എന്റെ പ്രണയം അവളെ അറിയിച്ചു.... ഒരു വലിയ ഭാരം ഇറക്കി വെച്ചതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി...
ഞാൻ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി ഒരു മനുഷ്യനായി... വിധി അപ്പോഴും എനിക്കെതിരായിരുന്നു... എന്നെ മനസിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടോ അവളുടെ ചിന്താഗതികൾ എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടോ അവൾ എന്നെ കീറി മുറിച്ചു...
ഞാൻ അപ്പോഴും അവളെ മനസിലാക്കി എന്റെ വേദനകൾ ഉള്ളില ഒതുക്കി എല്ലാം അവള്ക്കായ് മാത്രം എന്റെ മനസ് തുറന്നു.... അപ്പോഴും അവളുടെ വെറുപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഞാൻ അവള്ക്കായ് പറഞ്ഞതെല്ലാം അവൾ എന്നെ വീണ്ടും ഒരു പുഴുവിന് സമമാക്കാൻ കാരണമാക്കി.. അപ്പോഴും ഞാൻ കരുതി അവള്ക്കങ്ങനെ ചെയ്യാനാവില്ല എന്ന്... വേണ്ടും ഞാൻ കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചു... പിന്നീട് ഞാൻ അറിഞ്ഞു അവൾ എന്നെ എത്രത്തോളം വെറുക്കുന്നു എന്ന്... സ്നേഹം ചിലപ്പോഴൊക്കെ വെറുപ്പാകും എന്ന് ഞാൻ മനസിലാക്കി...
കഴിഞ്ഞുപോയ രാവുകളിൽ അവള്ക്കായി നിലാവിൽ ഞാൻ എഴുതിയ പ്രണയം പാതിരാ മഴയിൽ കൊചോളങ്ങളിൽ ഒഴുക്കിവിട്ട കടലാസു വഞ്ചി പോലെ ആരും കാണാതെ കുതിർന്നുപൊയി... ഇന്നും നിലാവുള്ള രാത്രികളിൽ ഞാനെന്റെ പ്രണയം കണ്ണീരിൽ ചാലിച്ച് മനസിലെഴുതും.. നിറനിലാവിൽ എന്നെങ്കിലും അവളതു കണ്ടാലോ... എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാലോ... ഞാൻ ഇപ്പോഴാണ് ചിന്തിക്കുന്നത് ഇതുപോലെ ആരും അറിയാതെ പോകുന്ന പ്രണയങ്ങൾ... മനസുകൾ.. എത്രയോ വേധനിചിട്ടുണ്ടാകും......
നന്നായിരിക്കുന്നു
ReplyDeleteനന്നായിട്ടുണ്ട്
ReplyDelete