മഞ്ഞുതുള്ളികൾ സാക്ഷി..

ഇരുവശവും മഞ്ഞു പുതച്ചു നിൽക്കുന്ന മരങ്ങളുള്ള വഴിയിലൂടെ സുപ്രഭാതത്തെ വരവേറ്റുക്കൊണ്ട് ഞാൻ നടന്നു.. മഞ്ഞു വീഴുന്ന വഴിയിൽ ഞാനും എന്റെ ഓർമകളും മാത്രം... തണുപ്പിനെ അതിജീവിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു ജാകെറ്റ് ധരിച്ചിരുന്നു.. തണുപ്പ് ശരീരത്തെ ബാതിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സിനെ അല്പ്പം പോലും സ്പർശിചിരുന്നില്ല.. കാരണം മനസ്സ് മുഴുവൻ അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകളായിരുന്നു.. നാലു വർഷത്തെ പ്രണയത്തിനോടുവിൽ വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പ് കാര്യമാക്കാതെ വിവാഹിതരായി.. അതികം വയ്കാതെ കാനഡയിലെ സ്നോ ലെയ്ക് എന്ന സ്ഥലത്ത് ജോലിയും ശെരിയാക്കി സ്വോപ്നങ്ങളുടെ കൂടാരവും മനസ്സിൽ പണിതുയർത്തി ഞങ്ങൾ കടൽ കടന്നു.. ജീവിതത്തിൽ പതിയെ പതിയെ വസന്തകാലം വന്നുതുടങ്ങി, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ദിനരാത്രങ്ങൾ... ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിലെ വിനോദ യാത്രകൾ അവൾ ഏറെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.. സായാഹ്ന്നങ്ങളിലെ ഒരുമിച്ചുള്ള നടത്തം ഞാനും ഏറെ ഇഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നു കാരണം അപ്പോൾ അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ ഇറുക്കി കേട്ടിപിടിചിട്ടുണ്ടാവും... ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു... ഇതിനിടയിൽ എപ്പോഴാണ് അവളുടെ മനസ്സിൽ മുറിവുകൾ വീണുതുടങ്ങിയതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.. അവളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങി എന്നോടുള്ള അടുപ്പം പതിയെ പതിയെ കുറയുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി... ഒരു ദിവസം മനസ്സിൽ തീ കോരിയിട്ടു അവൾ ഇറങ്ങിപോയി... എനിക്ക് ഇന്നും അറിയില്ല അവൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് പോയതെന്ന്... ശരീരത്തിലെ ഒരു ഭാഗം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ തോന്നുന്നപോലുള്ള ഒരു ശൂന്യത എപ്പോഴും എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു..  ശൂന്യതയുടെ മുനയുള്ള മുള്ളുകൾ മനസ്സിനെ കുത്തിനോവിക്കുമ്പോൾ ഓര്മകളുടെ കരങ്ങൾ എന്നെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ ദൂരെ റോഡരികിലെ ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഒരു സ്ത്രീ തനിയെ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.. കുറച്ചുകൂടി നടന്നടുത്തപ്പോൾ അത് തോന്നലല്ല സത്യമാണെന്ന് മനസ്സിലായി.. ഞാൻ അത് കാര്യമാക്കാതെ നടന്നു.. നടന്നടുത്തപ്പോൾ ഞാൻ ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി... ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഞാൻ പ്രാണനു തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന എന്റെ പെണ്ണ്.. ഒരു പ്രതിമയെപോലെ ഞാൻ അവളെ നോക്കി നിന്നു.. അപ്പോൾ അവൾ ചാടി എഴുന്നേറ്റു എന്നിലേക്ക്‌ ഓടിയടുത്ത് എന്നെ കെട്ടിപുണർന്നു നിറമിഴികളോടെ എന്നെ നോക്കി... ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി നിന്നിട്ട് ഞാൻ അവളെ സ്വീകരിച്ചു... ഇന്ന് ഞങ്ങൾ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നു.. ഇന്നുവരെ ഞാൻ ചോതിച്ചിട്ടില്ല എന്തിനാണ് അന്ന് എന്നെ വിട്ടു പോയതെന്ന്... ഒരു പരിഭവവും ഞാൻ കാട്ടിയിട്ടുമില്ല,... ഒരിക്കൽ ഒരു നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ എന്റെ മാറിൽ കിടന്നു നിറമിഴികളോടെ അവൾ എല്ലാം എന്നോട് പറയും എനിക്കുറപ്പുണ്ട്... എന്റെ വിശ്വാസം അതാണെന്റെ സ്നേഹം..... മഞ്ഞുതുള്ളികളെ ഞാൻ ഇഷ്ട്ടപെട്ടു തുടങ്ങിയത് അന്നുമുതലാണ്...